Moeten vs nodig hebben

Schermafbeelding 2017-01-20 om 17.17.05
Toen ik in Schotland was (ja, ik ga nu altijd refereren naar die ene keer toen ik in Schotland een retraite volgde, net als oude Amerikaanse mannen met ‘nam), had ik 2 kamergenootjes die ongeveer de helft van de dag sliepen. Waardoor ik de hele tijd dacht: yo je bent op een vet mooie plek en hebt allemaal leipe mogelijkheden (tot yoga, tot wandelen, tot mooie gesprekken met mooie mensen) waarom ga je slapen?! ZO’N ZONDE.
Maar het zette me ook wel aan het denken over wat je zelf vindt wat je moet doen, en wat je eigenlijk nodig hebt. De verwachtingen die je van jezelf hebt versus je basisbehoeften die je ervoor aan de kant schuift en/of waarvan je niet doorhebt dat je ze nodig hebt.

Even zitten, of slapen overdag, dat kan eigenlijk niet. Dan verdoe je je tijd. Je zou moeten tekenen, een blog schrijven, werken aan je leven een succes maken (of houden) zoals je iedereen op instagram ziet doen.

Ik heb nogal hoge verwachtingen van mezelf. Verwachtingen die vaak ook nog eens onrealistisch zijn. Die verwachtingen zijn zó hoog -en gaan ook nog eens gepaard met perfectionisme, dat ze me verlammen. Ik probeer er dus niet aan te voldoen, maar ik ga op de bank zitten en Gilmore Girls kijken, waardoor ik vervolgens teleurgesteld/boos ben in/op mezelf omdat ik geen flikker doe en dus alsnog faal.

Sowieso is dit iets waar ik in 2016 me bewust van ben geworden dat ik het doe. En dat het nogal niet-helpend gedrag is. Wat ik zo interessant vond aan mijn slapende kamergenootjes is dat ze, naar mijn idee, de behoeften van hun lichaam vóór hun eigen verwachtingen zetten. Ze kwamen daar niet om alles er uit te halen wat er uit te halen viel omdat ze vonden dat ze dat moesten, ze kwamen daar omdat ze iets nodig hadden. Ze hadden rust nodig, slaap, alleen zijn en tijd tot nadenken. En dus luisterden ze naar die behoeftes en zorgden ze ervoor dat die vervuld werden.

Het is iets waar ik me sindsdien bewuster van probeer te zijn. Wat vertelt mijn lichaam me? En het is zo simpel als; heb ik honger, dan eet ik. Heb ik dorst, dan drink ik. Ben ik moe, dan slaap ik. Etc.
Waarom zou het leven alleen maar gaan om dingen moeten doen en jezelf elke minuut proberen te verbeteren? Ik werk 28 uur in de week, ik volg 2 cursussen, ik sta doordeweeks vrijwel nooit later dan 7 uur op, ik heb een vriendje waar ik tijd en energie in wil steken, ik ben bezig aan een opera, ik probeer mijn kamer opgeruimd te houden en mijn afwas te doen, mijn vrienden te spreken en op de hoogte te zijn van hoe het met ze gaat.

Is dat niet al genoeg? Móét ik niet al genoeg van mezelf? Natuurlijk ben ik altijd voor jezelf verbeteren, voor werken en dromen en doen (ook al vind ik die shit kei moeilijk allemaal en lukt het me nog niet echt). Maar het moet niet ten koste gaan van de dingen die je in eerste instantie nodig hebt om alle andere dingen te kunnen.
En die dingen zijn voor iedereen anders; ik moet op tijd (en genoeg) slapen, veel eten, genoeg water drinken, ik moet dagelijks buiten komen en mensen spreken, ik moet mijn vrienden regelmatig zien. Dat alles eerst. Daarna komen alle verwachtingen wel.

En over verwachtingen kan ik ook nog wel een heel verhaal schrijven. Over dat ik zo goed ben ik zitten en nadenken en dat ik eigenlijk gewoon zou willen doen maar geen idee heb hoe, hoewel het antwoord volgens mij alsnog ‘gewoon doen’ is, en ik het dus eigenlijk wel weet. Maar dat verwachtingen hebben niet echt goed is in dit geval omdat je beter gewoon kunt denken “yo ik vind dit vet leuk dus ik ga het gewoon proberen en dan zien we dan wel.”

Dit verhaal was lekker in de ik-vorm, maar weet dat ik zeker niet de enige ben die in dit patroon vastzit. Nog iets waar ik me steeds bewuster van word; als jij iets voelt zijn er sowieso miljoenen anderen die precies hetzelfde hebben. Geen special snowflake zijn is fijn.

8 Comments

  1. Janna 21 januari 2017

    Heel mooi artikel! Ik herken dit heel erg en probeer de laatste tijd m’n verwachtingen aan mezelf ook wat te temperen, zodat ik niet elke keer aan het einde van de dag teleurgesteld ben als in m’n eindeloze to-dolist weer niet gehaald heb. Ik hoop dat het jou ook steeds beter af gaat <3

    Beantwoorden
    • Anne-Fleur 28 januari 2017

      Dankjewel! Fijn dat je daar mee bezig bent! Inderdaad.. je dag elke keer maar eindigen in teleurstelling is zo stom! Vaak doe je zo veel op een dag, en ik bedoel, ik heb net de was in de machine gedaan, dat zou in principe al genoeg moeten zijn ;-) Gewoon wat zachtaardiger voor jezelf zijn, en minder hoge eisen stellen.
      Ik hoop hetzelfde voor jou!:-)

      Beantwoorden
  2. Britt 21 januari 2017

    Amen. Wat een fijn artikel.

    Beantwoorden
  3. Marieke | Bluebell Forest 24 januari 2017

    Jeetje wat herken ik dit allemaal zeg… Je hebt zo erg gelijk, maar tegelijkertijd is het ook zo mega moeilijk he?!

    Beantwoorden
    • Anne-Fleur 28 januari 2017

      Ja het is moeilijk.. maar ik denk dat bewustzijn al een hele stap is! Je onbewuste gedrag leren herkennen. Dan kan het alleen maar (langzaamaan) beter worden allemaal (of zou dit weer een te hoge verwachting zijn?;-))

      Beantwoorden
  4. Benthe 24 januari 2017

    Ik herken dit ook heel erg! We zijn zo veel bezig om aan verwachtingen van onszelf en anderen te voldoen, dat we eigenlijk onze eigen behoeften wegcijferen. Ik vraag me dus vaak af van: “Is het nodig? Zo nee, heb ik er zin in?”. Als het antwoord in beide gevallen nee is, hoef ik het dus niet te doen. En wat me ook vaak helpt is om me af te vragen wat ik ervan zou vinden als mijn beste vriendin een heel weekend lang op de bank zou zitten niksen. Zou ik dat dan erg vinden, of gun ik het haar? Ik gun het haar van harte, dus waarom zou ik mezelf die tijd niet gunnen?

    Beantwoorden
    • Anne-Fleur 28 januari 2017

      Dat zijn fijne vragen om te beslissen! Thanks:-) En inderdaad, de beste vriendin is ook een goeie! Ook om op deze manier toe te passen. Fijn, bedankt voor de tips!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *