DIY: Natuurlijke deodorant

Deo is lastig. Sinds ik bedacht heb dat ik geen spuitbus meer wil hebben (door de gassen en het aluminium als ingrediënt) heb ik nog geen goede deo gevonden. En ik kan niet zonder. Niet dat ik anders gelijk stink, maar ook het idee van bescherming (ik heb door dat ik nu net klink als een tampon-reclame).

Ik gebruikte een tijdje kokosolie, wat een hydraterende werking heeft en bacteriën doodt. Maar dit werkte niet zo goed.
Bij de Lush kocht ik een poederdeo; The Guv’ner, die heerlijk ruikt, maar ook niet zo goed werkt als de spuitbusdeo van weleer. Daarnaast is het niet echt handig om op te doen als je aan het einde van de dag op school zit/in de trein bent en vochtige oksels hebt waar je eigenlijk liever niet aan wilt zitten.

Dus nam ik me voor om zelf iets te maken. Maar zoals ik wel vaker heb met voornemens duurde het ongeveer een half jaar voordat ik het eindelijk ging proberen. Afgelopen week heb ik het eindelijk geprobeerd -voornamelijk omdat ik alle ingrediënten in huis bleek te hebben anders had het net zo makkelijk nog een jaar geduurd- en het werkt!

Omdat ik deze vakantie wat creatiever wil zijn en meer met m’n handen wil doen heb ik een gifje voor jullie gemaakt met het recept. Lachen joh.

*De deo moet niet té vloeibaar zijn: voeg dan nog wat maïzena en bakingsoda toe. Als je de deo opsmeert en hij is de poederig; doe er dan nog wat kokosolie bij.
*Toen ik ‘m voor het eerst gebruikte ging het een beetje irriteren, dat kan door de bakingsoda komen. In dat geval: voeg meer kokosolie toe.
*Je kunt er natuurlijk voor kiezen om lekker ruikende oliën toe te voegen als je graag wilt dat je deo een geurtje heeft. Dit kan echter ook voor irritatie zorgen dus wees voorzichtig.

* Ik heb maïzena gebruikt (want dat hadden we in huis), volgens het oorspronkelijke recept is arrowroot ‘preferred’.

Na het douchen smeer je gewoon een doperwtje aan spul onder je oksels en voilà. Ik gebruik het nu een week en zelfs na (milde) fysiotherapie ruik ik nog extreem neutraal. YEAH.

Recept: Pasta met basilicum-koriander pesto en artisjok

Ik ben echt ZO blij met m’n Veganomicon. Lekkere recepten, niet te moeilijk, makkelijk in winkels hier te krijgen, niet te duur; chill dus. Gisteren maakte ik de “spinach linguine with basil-cilantro pesto and artichokes”. Alleen spinazie linguine was NERGENS te krijgen. Dus we kozen maar voor 3 colore fusilli. Werkte ook. 
Ik vind het er altijd zo fancy uit zien wanneer mensen alle recepten apart bij elkaar op de foto zetten, maar dit vergeet ik altijd, en ik heb er ook niet echt zin in. Dus vandaar hier in een tekening:

[Voor 2 personen]. Begin met het maken van de pesto. Doe alle ingrediënten behalve de olie in een keukenmachine of blender. Blend tot de grootste stukken er uit zijn; voeg dan de olijfolie toe (ik deed zelf een klein beetje minder dan 1/4 cup) en blend het nog even kort.

Breng een pan water aan de kook. Snijd de ui (halve ringen) en knoflook (dunne reepjes). Als het water kookt; pasta er in!
Fruit de ui zo’n 5 à 7 minuten, voeg dan de knoflook bij. Na 1 minuutje doe je er de wijn* bij. Breng op smaak met peper en zout. Op dit moment zou de pasta klaar moeten zijn. Giet af maar bewaar het kookwater.

Zet het vuur laar en schep de pasta in de andere pan, doe de pesto hier ook bij. Voeg eventueel kookwater toe als het te droog is.
Laat de artisjokharten uitlekken, halveer ze of snijd ze in kwarten (boek zegt het eerste, ik deed het laatste). Als de artisjok warm is, is je eten klaar.

* Je hoeft geen wijn te gebruiken: water of bouillon is ook goed. Ik grijp gewoon elke kans aan om wijn te nuttigen. En ja.. als die fles dan toch open is..

ETEN! YEAH!

Ik ga dit recept zeker vaker maken. De verse kruiden zijn vrij goedkoop bij de toko, en door de olie in de pesto is het denk ik goed in te vriezen. Aangezien de pesto het meest tijdrovend is ben je met diepvries pesto een stuk sneller klaar! Nu al weer honger.

Liefs, Fleur

Peerby

Ziet hier! Een man in het wild.
Tom en ik wilden al eeuwen plankjes ophangen in het nisje waar de tv staat (de tv zie je hier niet want we waren slim genoeg om die aan de kant te slepen). Maar we hadden geen boor. Gelukkig kwamen Toms ouders op bezoek en mochten we hun boor lenen! Yolo lekker boren en planken ophangen (Tom dan vooral. Ik kan nog geen spijker waterpas maken).
Maar goed. Zo’n boor is echt zo’n ding wat je op zich wel wilt hebben, maar je gebruikt het niet heel vaak en om dan zo’n duur ding te kopen.. Een hele tijd geleden kwam ik via De Groene Meisjes op Peerby.
Wat is Peerby? Nou, volgens de site is het dit:
Peerby is lenen van je buren. Op website Peerby.nl kan je spullen lenen door rond te vragen in je eigen buurt. Dat rondvragen maakt Peerby uniek in zijn soort en zorgt ervoor dat je snel en makkelijk in contact komt met iemand die je kan helpen. Peerby bevordert zo het contact in buurten, is goed voor je portemonnee en is ook nog eens duurzaam, want maar liefst 1/8 van de CO2 uitstoot op aarde komt door de productie en consumptie van goederen.
Cool toch? Je kunt het via je computer doen en er is ook een app beschikbaar. Het gratis en makkelijk in gebruik. Ik heb zelf nog van niemand iets geleend, maar ik heb wel 3 muntplantjes waar geen ruimte meer voor was weg kunnen geven! Erg leuk om iets weg te kunnen geven aan iemand die je niet kent. De mevrouw die het kwam halen was er super blij mee, en daar word ik dan weer blij van.

We hebben ook wel eens een oude tv via Gratis ophalen Utrecht (facebook) weggegeven, maar dat is soms net een verzamelplaats voor alle flauwe, gemene en zeurderige mensen op aard (of dus in Utrecht). Niet erg fijne sfeer. Je bereikt er wel meer mensen mee dan met Peerby op het moment, maar hopelijk verandert dat in de toekomst. Hoe leuk zou het zijn als je helemaal yolo allemaal dingen van je buren kunt lenen en zij van jou?


Amsterdam

Afgelopen week was ik samen met Tom in Amsterdam, op een kat en huis en plantjes passen! Het was super fijn even weg te zijn van de vertrouwde omgeving, om een kat in de buurt te hebben en om voor ’n weekje weer even dicht bij Rosa te wonen.
We hadden het wachtwoord van de wifi niet, wat heerlijk was eigenlijk. Ik heb 2 nieuwe boeken gekocht waar ik al een tijdje benieuwd naar was: The Happiness Project van Gretchen Rubin, en Women Who Run with the Wolves van Clarissa Pinkola Estés (Rosan, de doorslag om ‘m nu eindelijk écht te kopen was door de quote die jij postte op facebook ;)). Eerst las ik Love in the Time of Cholera uit om vervolgens te beginnen aan Rubin. Het is ZO fijn op de bank te liggen met een kopje thee en een boek. Yolo.
Oke. Foto’s. Voornamelijk eten. Mijn lievelingsbezigheid naast lezen en slapen.
 
Echte pancakes. Voor we uit Utrecht vertrokken had ik zin in mini pannenkoeken. Gelukkig hadden we nog wat boekweitmeel (iets wat ik normaal naar pleister vind smaken maar nu niet!) (ik had het ook gemixt met een beetje besan, misschien werd het daar wat milder door).
In het prachtige huis waar we op pasten stonden prachtige kookboeken. Hierboven macaroni met doperwtjes en een saus van doperwtjes. En snijbiet en geitenkaas.

 
Ohh m’n kleine neefje werd al weer 2! Zie hier hoe hij een heel stuk worteltaart naar binnen probeert te schuiven. (Overigens: hele lekkere suikervrije worteltaart door z’n mama (mijn zus) gemaakt!)

HIJ IS ZO LEUK. Ik ben verliefd, maar wel op een niet-rare manier.


OOOH BANANEN IJS!!!!
Links bananen ijs met rode besjes er doorheen, en er op en homemade granola (die echt goddelijk was, en blijkbaar gemaakt door de moeder van de vrouw des huizes).
*
Nog meeeeer! Dit keer met mango. Later at ik het ook nog eens met een handje doperwtjes was ook lekker was.

De laatste avond gingen we naar Pluk de Nacht. Een (GRATIS!!!!!!) openlucht film festival wat alleen al om de sfeer fantastisch is. Vorig jaar ben ik er in Arnhem 2 of 3 nachten bij geweest, erg leuk om het ook in Amsterdam mee te maken. De films waren niet fantastisch maar beiden hadden paarden er in (de 2e heette Deadly Pony Gang en was nogal Die Antwoord-esque) dus dan ben ik sowieso al blij.

NIKO! Het lieve lieve katje! Wat een schatje.
Echt fijn om weer een kat in huis te hebben. Nu merk ik pas hoe erg ik dat mis. Maar ja, zolang we hier wonen kunnen we gewoon nog geen katje in huis. Alas.
Ik heb ook een sportbroek gekocht met als idee dat ik die aandoe als ik 2 keer per week ga hardlopen. Ja, lach jij maar!
En daarnaast houd ik nu al vanaf 28 juli een dankbaarheids-boekje bij! In.. jawel.. een nieuw boekje. Maar ach, er stond ook ‘happiness’ op. Dus het móest wel.
Liefs, Fleur
ps. Ik ga vanmiddag een EP op de bus doen naar HAWAII! Hoe cool is dat?! 

Boeken!

Een quote uit The Wild Things van Dave Eggers. Aanrader (de film ook).

Op het moment lees ik Love in the Time of Cholera van Gabriel García Márquez. Zijn One Hundred Years of Solitude is een van mijn lievelingsboeken. En hoewel ik het jammer vind dat Love in the Time of Cholera niet dat magisch realistische heeft wat 100 Years wel had, vind ik het al wel een erg mooi boek. Maar ja, wat wil je ook met zinnen als deze:

Of de zin waarin hij iemands handpalm met lijnen vergelijkt met hiërogliefen. Dan ben ik al om hoor.

Deze zomer wil ik weer lekker veel gaan lezen: Laptop weg, playstation uit, en met een boek op schoot. Aangezien ik me nooit kan bedwingen als ik in kringloopwinkels, boekenwinkels en bol.com ben, heb ik genoeg boeken liggen: The Picture of Dorian Gray (Oscar Wilde), Mrs Halloway (Virginia Woolf), One Flew over the Cuckoo’s Nest (Ken Kesey), You Shall Know Our Velocity (Dave Eggers), The Zahir en The Valkyries (beide Paulo Coelho), A Million Little Pieces (James Frey), Beyond Black (Hilary Mantel), The House of Leaves (Mark Z. Danielewski).
En nog genoeg boeken die ik graag wil herlezen: Happiness (Will Ferguson), Sophie’s World (Jostein Gaarder), Watership Down (Richard Adams), One Hundred Years of Solitude (je weet zelf). Ja en nog zo’n 4 boeken van Murakami en Atwood. Omdat ik zo’n fangirl ben.

Eigenlijk zou ik elke dag wel willen lezen. Maar als het er op aan komt ga ik dan toch vaak eerder blogs lezen of nutteloze internet dingen. Gek is dat toch?

Oke, ontbijten.
Liefs, Fleur

Dankbaarheid (dit wordt een lang verhaal)

Een woord wat ik het afgelopen jaar al meer dan 1000 keer ben tegengekomen denk ik. Mensen (bloggers) die er elke dag 1tje delen, of eens per week en paar, een iphone app die je er wel mee kan helpen, een pot met briefjes met dankbaarheden (open te maken als je je even naar voelt, en te legen op nieuwjaarsdag), happy challenges, #100daysofhappiness of #100happydays. Oke je snapt het wel.

Afgelopen week kreeg ik van Rosan via facebook de uitnodiging om 5 dagen lang elke dag 3 dankbaarheden te delen en daarbij steeds 3 nieuwe mensen te taggen om dit ook te doen (het kan zijn dat de cijfers iets anders zijn, ik schrijf het nu uit m’n hoofd op en cijfers en ik werken niet altijd goed samen). Van deze uitnodiging kreeg ik het een beetje benauwd. Ik weet niet of het het delen op facebook is van zoiets persoonlijks of het uitnodigen van andere mensen (ik kan me voorstellen dat er vrij weinig mensen in m’n vriendenlijst zin hebben om dit te doen en dan denken; jezus anne-fleur rot op)(oke misschien niet dat laatste), maar iets in mij dacht ‘deze sla ik even over’.

Maar het bijhouden van dankbaarheid is wel iets wat me bezig heeft gehouden het afgelopen jaar. Al die mensen die er mee bezig waren en er positief over waren.. en ik kan me ook echt heel goed voorstellen dat het echt goed werkt. Ik vroeg me alleen steeds af in welke vorm het voor mij zou werken: via die app (ooit geprobeerd: nee), via 100happydays (elke dag ’n foto maken), dagelijks/wekelijks via m’n blog, in een boekje, of in zo’n pot?

Een tijd terug heb ik een trouwens wel  ‘witboek’ bijgehouden, een aantal.. weken of maanden? Dit was echter wat meer op mijzelf gericht: wat heb ik vandaag gedaan waar ik blij mee ben? (hoogtepunten als; “ik heb de wc schoongemaakt terwijl ik er ECHT GEEN ZIN IN HAD” stonden er ook in)
Dit ligt een beetje in het verlengde, maar juist doordat het zo op mezelf gericht was werkte het niet (denk ik). Ik voelde me een beetje een debiel, juist omdat je zulke kleine dingen op moest schrijven. Maar goed, dit wordt een ander verhaal.

Dankbaarheid. Ja. Ik brak net al bijna weer een nieuw boekje aan (ik denk dat ik er nu zo’n 9 in gebruik heb. Kunnen meer mensen zich in dit probleem vinden?), maar stopte mezelf nog net op tijd. Er staat wel ‘Happiness’ op.. met ballonnen.. ahwm zal ik ‘m niet toch aanbreken? Dan maak ik ‘m dit keer ECHT vol voordat ik een nieuwe aanbreek!

Ik ga nog even nadenken. Hoe en wat. Goed verhaal dus dit. En lang, zoals ik al waarschuwde.

Om een klein beginnetje te maken ben ik dankbaar dat ik op deze (blog)manier via het internet mensen heb leren kennen die zomaar vriendelijk zijn, inspireren en tot nadenken zetten (als dat al niet hetzelfde is). Met vandaag een spotlichtje op Rosan en Sjors.

Liefs,
Fleur

Facebook

Facebook, ik weet het niet zo goed met facebook. Al vaker twijfelde ik wel of ik het niet weg moest gooien; je bent er uren aan kwijt, en wat brengt het eigenlijk? Oke het heeft leuke dingen, ik vind het zelf bijvoorbeeld erg leuk om te lezen over de leuke dingen die mensen doen, leuke filmpjes te kijken en foto’s en zelf dingen te delen..
Maar ik vind het ook niet altijd leuk. Zeker op muzikaal vlak kan ik nog wel eens wat zien en denken: jezus, hoe heb jij 1000 likes en ik 280 (op m’n One Trick Pony fb page). En dan kijk ik naar status updates die super vaak geliked worden, en foto’s met alleaal duimpjes omhoog, en allemaal optredens die gedaan worden. Of mensen die super goed sporten en eten en paardrijden.
En dan zit ik zoals nu met gedachtes als: waarom maak ik in godsnaam muziek? Andere mensen kunnen het veel beter! Krijgen veel meer likes en meer optredens en dan zit ik hier thuis.. waar begin ik aan?

Ik denk dat iedereen deze strijd misschien wel een beetje kent? Of heb ik het dan super fout?

Op het moment twijfel ik dus: flikker ik alles weg? Ik ben toch onvindbaar omdat m’n fb page met een nul geschreven wordt in plaats van met een o. Maar waar vinden mensen me dan? M’n website heeft ook een moeilijke naam en dan ben ik misschien helemaal niet meer vindbaar.
Maar ja al dat vergelijken.. dat doet een mensch ook geen goed.

En aan de andere kant denk ik: fuck dat! Mijn leven ik ga doen wat ik zelf wil. Maar ja, (helaas?) heb ik andere mensen nodig om te doen wat ik zelf wil: optreden en muziek maken en mensen die muziek laten horen.

Lastig lastig.

Gelukkig is het zomer. Dat maakt alles een stuk leuker.

Liefs, Fleur