Crazy weekend

Schermafbeelding 2015-06-28 om 08.02.23Tomorrow is moving day and it all feels so strange. My head is so full yet completely empty. I feel excited yet sad. I can’t sleep even though I’m so tired I could cry just because I can. My heart is aching and still there is the feeling this is all for the best and that I will be stronger when the storm is over. For now I’ll close my eyes and breathe, and wait for sleep to come. Good night .

Is wat ik gisternacht postte op m’n instagram. Uiteindelijk viel ik in slaap, een rare, warme, onrustige slaap. En werd ik natuurlijk weer veel te vroeg wakker.

Lees verder

Afgelopen tijd

rp_0021.jpg
Zo ineens was het weer 5 dagen stil! Ik typte nog wel een blog over m’n blender, een review (ohmygaaad) maar ik wilde er nog foto’s voor maken en daar, beste kijkbuiskinders, was ik te lui voor. Maar er is wel weer van alles gebeurd, en door m’n hoofd gegaan, dus daar een blog over.

Lees verder

De stilte voor de storm

imm027_25
De stilte waar ik in zat was die van voor de storm. Ik had niks door. Ik zag hem niet aankomen. Ineens zwiepte de wind alles omver. Alles waarvan ik dacht dat het niet omver kon.

En dan is het weer stil. Oorverdovend. Zo’n stilte waarin je nog niet beseft wat er allemaal gebeurd is. Waarin je de schade opneemt vanaf de plek waar je ook al zat toen de storm begon. Want rondlopen lukt nog even niet. Je kan het nog niet aan om alles te zien.

Dus blijf je zitten, ademen, de geur van verbrande aarde in je neus. Een rookgordijn tussen jou en de verwoesting voor je. Tussen je gevoelens en gedachtes. Af en toe een windvlaag die de rook doet wijken. En dan schreeuw je tegen de wind; niet nu, niet nu, niet nu.

Ik weet dat het goedkomt. Ooit. Dat kan niet anders. Ik voel het in mijn botten. In mijn hart. Ik weet dit al vanaf de eerste keer dat ik je zag.
Maar eerst moeten we onze eigen steden onder ogen komen. De gevallen bakstenen met onze blote handen ruimen en er nieuwe huizen van bouwen. Leven zoeken onder het puin.

Om even uit de cryptogram van de zaterdagbijlage van de NRC te stappen; het is uit tussen mij en Tom. Het is uit met de gedachte dat we dit nu nodig hebben, om ooit alsnog samen oud te worden. Want dat lijkt me het fijnste wat er is op de wereld.
Dit houdt ook in dat ik op zoek ben naar een nieuwe woonruimte in Utrecht. Dus mocht iemand iets weten hoor ik het heel heel graag.

Liefs, Fleur

Stil

0014

 

Stil. Het is even stil. Zonder dat ik het door had heb ik bijna twee weken niks gepost. Maar ik heb ook even stil nodig. Contemplatie, meditatie, confrontatie. De drang om hier sarcastisch, cynisch, lacherig te doen, om dingen weg te wuiven (om domme opsommingen van woorden die op -atie eindigen te maken), om te vermijden. Het is alleen maar een spiegel voor hoe het echt is. Hoe ik ben. Het voelt alsof ik uit twee aparte eilanden besta, alsof ik geen boot heb en het water steeds zo koud en diep is dat ik de oversteek niet durf te maken. Er lijkt me niets zo eng als zwemmen in een donkerblauwe, bijna zwarte, oceaan. Waarin je je voeten niet eens meer ziet, maar waarvan je weet dat er dingen leven. Dingen die jacht op je maken en je zo meesleuren de diepte in. Het moet, ik weet het, ik voel het. Ik heb een duwtje nodig, maar op een onbewoond eiland ben ik de enige die me dat duwtje kan geven.

Dus ik lees en luister en voel en graaf en ik ben stil. Ik kom er wel, dat andere eiland. En dan bouw ik een brug. Of ik schep elke dag wat zand in die donker blauwe diepte, en breng zo de bodem naar me toe. Met al haar geheimen en angstaanjagende wezens.

Ik heb al veel meegemaakt in mijn nog redelijk korte leven. Daar heb ik veel van geleerd. Ik heb geleerd dat het uiteindelijk goed komt. Uiteindelijk komt altijd alles goed. Ik weet dat voor alles wat fout gaat, er een goed einde komt. Dus ik ben positief, of  ik probeer het te zijn, omdat ik weet dat dat belangrijk is. Maar het is even lastig. Dus het is even stil.

En ik vind het eng om dit hier te posten, ik vraag me af of ik het wel moet doen, om meerdere redenen. Of ik niet gewoon kan schrijven in een van mijn 100 halflege notitieboekjes, in plaats van het zo de wereld in te gooien. Voor iedereen om te lezen. Maar zo op ‘publiceren’ klikken gaat me ook een gevoel van opluchting opleveren. In ieder geval op dat moment.

Een liedje over water, leuk voor bij de metafoor. En dan is het weer even stil. Tot de volgende.