Woede

Schermafbeelding 2015-09-05 om 08.41.28

Afgelopen weken waren niet mijn beste. Vandaar ook het bizar weinig aantal aan nieuwe blogs ben ik bang. Maar ik ga mijn best doen om mezelf er gewoon toe te zetten. Want anders blijf ik niks doen, en dat is voor niemand leuk. In ieder geval, onderstaande tekst schreef ik maandag, toen ik zo boos was, toen ik geen greintje humor meer over had. Toen ik geen zin meer had in de dag.
Mijn woede uitbarsting in woorden voor uw vermaak. Omdat ik ondertussen gelukkig weer kan lachen.


Ik ben chagrijnig. Ik ben zó chagrijnig dat ik mijn ogen rolde naar iedereen die in mijn weg liep op het station. Ik rolde mijn ogen naar een jongen die het lef had me aan te tikken en me aan wilde spreken. Hij liep vervolgens maar snel door. Als blikken konden doden.

Ik rolde mijn ogen naar mensen die in de weg liepen, overstaken, stilstonden. Naar mensen die nét iets te verdwaald keken. ‘Wees niet zo verdwaald verdomme’ schreeuwde ik in mijn hoofd naar alle dwalenden. Ik verzon verkeersregels die ik vanzelfsprekend vind als ik ergens loop waar veel mensen zijn. Regels als “nooit zomaar stilstaan” of “niet zomaar oversteken” of “ik heb altijd voorrang.” Regels waar niemand zich aan houd. Waardoor ik vervolgens nóg chagrijniger word. Kutmensen. Kutdag. Kutwerk. Kutgedachten. Kut ik. Zelfs de kalmerende muziek die uit mijn oordopjes vloeit kalmeert me niet. Wat is dit nou weer voor kútnummer?

En dan moet je ook nog eens fucking lang op een bus wachten. En dat je in een tweezits gaat zitten en op een van de stoelen een leeg pakje yoghurtdrank, of waarvoor meuk het ook mag zijn, ligt. Waarom ruimen mensen hun shit niet gewoon op?!

In mijn hoofd maak ik ruzie met nietsvermoedende mensen die me net iets te lang aankijken, maak ik ruzie met mijn nietsvermoedende vriendje die niks fout gedaan heeft en niet eens bij me in de buurt is. Gelukkig niet. Hij zou me eens moeten zien. Kokend van woede en ogen die niet stoppen met rollen. My god wat zijn mensen toch dom. Is een zin die maar in m’n hoofd de ronde doet ook al heb ik allang niet meer met domme mensen te maken. Ik zit in de bus met muziek op en buiten is het donker en straks ga ik zingen en rennen en krijg ik een knuffel en een kus van S. en vanavond mag ik tegen hem aankroelen. M’n neus verstopt in z’n nek en z’n armen om me heen.

Langzaamaan merk ik dat de woede wegebt. Mijn lichaam trilt niet meer van spanning en ik kan weer de bus uit kijken en me bedenken dat de wereld zo mooi is. Zelfs met alle domme mensen die zich niet aan mijn verkeersregels houden.

Oké ik ga weer normaal doen. Adem in. Adem uit. Alles komt goed.

3 Comments

  1. Hester 9 December 2015

    Ah, goed dat je dat stukje van ‘nu’ eerst doet! Ik schrijf soms ook dingen in mijn woede en dan denk ik een dag later ‘ik ben niet meer boos, wil ik dit nog wel publiceren’ maar dat is niet echt een probleem zo. Heel herkenbaar overigens, die boosheid.

    Reply
  2. Vale 19 December 2015

    Ooh dit is zo herkenbaar, terwijl ik het las kreeg ik ook helemaal het goed zoals dat voelt als je in zo’n bui bent.. Goed verwoord zeg! T is vermoeiend als je zo boos op de wereld bent he

    Reply
    • Anne-Fleur 23 December 2015

      Haha fijn dat het herkenbaar is! voor mij dan ;) al is het ook wel eens even lekker om zo boos te zijn. Maar ook vermoeiend ja..

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *